Pasaden ostiralean pantaila handira itzuli zen Miranda Priestly, eta berarekin batera, modaren munduko glammourra ez ezik, marketing-aren makineria beldurgarri eta perfektu bat ere iritsi da. The Devil Wears Prada 2 estreinatu berriak argi utzi du pelikula bat baino gehiago, munduko luxuzko marka boteretsuenen erakustleiho erraldoi bat dela. Lehenengo atalak duela urte batzuk modaren industria nola ulertzen genuen aldatu bazuen, sekuela honek jauzi kualitatibo bat eman du product placement edo produktu-kokapenaren teknikan, publizitatea eta narrazioa ia bereizi ezinezko modu batean uztartuz. Zinemaren eta marketing estrategien arteko mugak inoiz baino lausoagoak dira film honetan.
Aretoan argiak itzaltzen direnetik, ikuslea marka ezagunen bonbardaketa dotore batean murgiltzen da. Ez da kasualitatea pertsonaiek erabiltzen duten teknologia edo eskuetan daramaten kafea; plano bakoitza zehaztasun kirurgikoarekin diseinatuta dago markarik esklusiboenak pantailaren erdigunean jartzeko. Pelikulan zehar, publizitate inplizituaren maisulan bat ikusten dugu: luxuzko autoen lerro aerodinamikoak New Yorkeko kaleetan, diseinatzaile ospetsuen poltsak mahai gainean modu axolagabean utzita, eta nola ez, Runway aldizkariaren bulegoetan omnipresente dauden edertasun produktuak eta kremak. Publizitate mota hau ez da inbaditzailea sentitzen, istorioaren beraren ehunaren parte delako; Miranda Priestly-k ez luke gutxiago onartuko.
Hala ere, interesgarriena publizitatearen eta boterearen arteko harremana da. Filmean agertzen diren markek ez dute soilik produktu bat saldu nahi, estatus bat baizik. Ikusten ditugun itzalpeko marketing estrategia horiek —pertsonaia batek marka jakin bateko takoiak janztean sentitzen duen segurtasuna, adibidez— kontsumitzailearen subkontzienteari zuzendutako mezu zuzenak dira. The Devil Wears Prada 2-ren estreinaldiaren ostean, ziur aski kalean eta sare sozialetan ikusiko dugu pelikulan agertutako joera horien eztanda, zinemak nola marken beharrak eta gure desirak modu dotore batean josten dituen erakutsiz. Azken finean, Mirandak berak esango lukeen bezala: "Guztiok nahi dugu hau izan", eta markek badakite hori nola aprobetxatu.
Iturria: Mercedes-Maybach / 20th Century Studios